Nationalisme
Overal ter wereld is het gezin de hoeksteen van de samenleving, en het gehoorzaamt een aantal simpele regels. Elke familie streeft naar zoveel mogelijk voordeel. Elke familie wil dat haar leden zo succesvol mogelijk worden. Als zich een situatie voordoet waarin een familie de keuze moet maken tussen het helpen van haar eigen leden en die van andere families, dan zal deze zonder uitzondering die van zichzelf helpen. Dat is de ongeschreven regel van onze samenleving. Iedereen begrijpt het. Iedereen heeft er begrip voor. Als iemand zegt, "Ik zou alles doen voor mijn familie," dan is er niemand die het afkeurt, ook al zou "alles" betrekking hebben op het benadelen van andere families.
Natuurlijk, als jij bereid bent om alles voor je familie te doen, dan zijn alle andere mensen ook bereid om alles voor hun familie te doen. inclusief jou de grond in trappen om voor zichzelf en hun familie een bepaald voordeel te behalen. Als je je niet aan de top bevindt, in het gezelschap van de elite, dan kun je er zeker van zijn dat je op de een of andere manier genaaid wordt. Er zal altijd iemand zijn die groter, sterker, rijker is of een beter netwerk heeft, en dus beter in staat is zijn familie te helpen dan jij die van jou. Dus waarom zou je meedoen aan dit spel als je nooit zult kunnen winnen? Je hebt al verloren toen je deze ideologie aan ging hangen. Sterker nog, je had al verloren toen je geboren werd en deel begon uit te maken van dit oneerlijke systeem.
Als je het beste wilt doen voor jezelf en je familie dan moet je gaan voor eerlijke kansen voor elke familie. Dan kunnen de meest verdienstelijken naar voren treden, en heeft niemand recht van klagen. Het zou een eerlijke wedstrijd zijn, niet het vals spel (100% in het voordeel van de machtige elite) dat op dit moment heerst.
De Godfather films schilderden een buitengewoon sympathiek beeld af van de Maffia, simpelweg door ze weer te geven als een hechte familie. Familie-eer, solidariteit binnen de familie, loyaliteit jegens de familie, welvaart voor de familie, onderlinge steun binnen de familie, macht van de familie, ruzies tussen families, financiële vooruitgang van de familie, dit waren allen zaken van het grootste belang voor de Corleone familie, zoals dat voor elke familie geldt, behalve dat de Maffia gebruik maakt van machinegeweren en pistolen in plaats van zakenkoffers en handtassen.
Door de nadruk te leggen op de familie, werd het mogelijk om het onmenselijke menselijk te maken. Maar de Maffia bestond niettemin uit moordende gangsters die je in een handomdraai omlegden als je hen in de weg stond. En toch bewondert elke familie hen stiekem, omdat ze de ultieme archetype van de moderne Familie zijn. Ze zijn de familie die de meedogenloze vervulling van eigen belangen naar zijn logische en dodelijke conclusie heeft gevoerd. Hun boodschap is: "Wij nemen wat we willen, of je het daar nou mee eens bent of niet. Als jullie ons naaien, naaien wij jullie tien keer zo hard." Is dat een ideologie waarmee je verbonden wilt zijn?
Het Britse TV-programma "I Claudius", een dramatische serie over de vroege imperialistische geschiedenis van het Romeinse Rijk, was aanvankelijk een lastig en complex onderwerp om te verfilmen. De acteurs wisten niet goed hoe ze zich in hun "karakters" moesten verplaatsen – ze waren overweldigd door de historie en grootsheid – dus werd hen verteld om deze kolossale Romeinse persoonlijkheden te zien als de leden van een kibbelende Joodse familie onder het juk van een krachtige matriarch, en opeens hadden de acteurs het door. De Romeinse geschiedenis was, met veel succes, veranderd in een soap over een Joodse familie.
Wie Hitler in een positief daglicht zou willen plaatsen hoeft enkel een manier te vinden om hem af te schilderen als een gepassioneerd verdediger van de Duitse familie, vastberaden om zijn familie tegen meedogenloze vijanden te beschermen.
Een natie kan gezien worden als een abstracte, uitgebreide familie. Nationalisme, patriottisme, tribalisme, religieuze identiteit, groepsidentiteit, dit zijn allen uitbreidingen van de familie mentaliteit.
Wat is racisme? Dat wat je krijgt wanneer een groep families van hetzelfde ras een groep families van een ander ras probeert te domineren. Wat is nationalisme/vaderlandsliefde? Dat wat je krijgt wanneer een groep families in een bepaald land beweert dat ze om de een of andere reden beter zijn dan families die in andere landen wonen.
Wanneer de joden zichzelf het "Gekozen Volk" noemen, bedoelen ze dat joodse families meer door God begunstigd worden dan heidense families.
Toen de nazi's zeiden dat ze het "Meesterras" waren, stelden ze dat arische families intrinsiek superieur waren aan niet-arische families.
Wanneer de elitaire machthebbers hun kinderen naar de meest exclusieve en bevoorrechte privéscholen en universiteiten sturen, beweren ze dat hun families een betere opleiding verdienen dan de kinderen van andere families.
Het is telkens hetzelfde spelletje. De familie ligt ten grondslag aan alle verdeeldheid in de wereld.
Moslims spreken over hun "broeders en zusters" wanneer ze het hebben over moslims die helemaal aan de andere kant van de wereld wonen en die ze nooit ontmoet hebben of ooit zullen ontmoeten. Maar door de terminologie van de familie aan te roepen, wordt de hele moslimreligie in één keer omgevormd tot een uitgebreide familie, met alle verdeling zaaiende eigenschappen die we hierboven besproken hebben.
Als je een supporter bent van een bepaald team, dan vereenzelvig je je met die club en de andere fans. Je wilt dat jouw team elk spel wint. Het kan je niet schelen hoe, zolang ze het maar doen. Je wilt dat ze elk mogelijke voordeel uitbuiten om de wedstrijd te winnen. Je wilt dat ze schijt hebben aan hun tegenstanders, met andere woorden, je wilt dat de tegenpartij in dit nulsomspel de grootste nederlaag lijdt. En dat, blijven wij herhalen, is de kern-mentaliteit van de familie. Bill Shankly, de alom gerespecteerde manager van de Liverpool Football Club, zei eens: "De eerste is eerste, en de tweede is nergens." Dat is de mantra van de familie.
En zoals sportclubs schijt hebben aan hun rivalen, zo hebben godsdiensten schijt aan andere godsdiensten, naties aan andere naties, en stammen aan andere stammen. En dit alles is geworteld in de familie. Elke familie zou, als het de kans kreeg, elke andere familie tegenwerken om zelf de heersende familie op Aarde te worden, de hoogste in de pikorde, het alfamannetje, de topbaas. Onder alle bullshit sluimert het onbevredigbare verlangen om Nummer 1 te zijn.
Waarom wordt de wereld geplaagd door zoveel verdeeldheid en haat? Het antwoord is zo simpel als wat: het is het onvermijdelijke bijverschijnsel van een nulsomspel waarin op zichzelf gerichte families er alles aan doen om hun eigen macht te vergroten, en dus die van rivaliserende families te verkleinen. Van het beroemde boek "The Selfish Gene" van Richard Dawkins kan gesteld worden dat het een wetenschappelijke verklaring geeft voor deze grimmige Hobbesiaanse wereld. Thomas Hobbes staat bekend om zijn uitspraak: "In een periode waarin de mensen niet onder een gemeenschappelijk gezag leven dat bij allen ontzag afdwingt, verkeren ze in een toestand die we oorlog noemen; en een dergelijke oorlog is er een waarin elk mens zich tegen ieder ander mens verzet." Maar eigenlijk had hij niet van "ieder mens" moeten spreken, maar van "elke familie".
De wereld is een woeste veldslag vol tegenstrijdige belangen van rivaliserende families. Er wordt een schijnvertoning van samenwerking en gemeenschap hooggehouden, waaraan mensen plichtsgetrouw hun steun betuigen, maar voeren we een nauwkeurige analyse uit van hedendaags menselijk gedrag, dan zien we dat er geen sprake is van ware, duurzame samenwerking en gemeenschap, enkel families die de overhand proberen te krijgen boven andere families.
De Schotse psychiater R. D. Laing was van mening dat het gezin waanzin kan opwekken. In een beroemd experiment nam hij een groep geestelijk gestoorde personen weg van hun families. De symptomen van hun aandoeningen namen opvallend in ernst af en de patiënten werden als "genezen" verklaard. Maar zodra ze in hun gezinssituatie terugkeerden, kwam de psychose weer op zetten.
Deze mensen is, in de context van het gezin, een identiteit opgelegd waar ze zich zeer onprettig bij voelden. Ze waren het niet zelf, maar konden er niet aan ontsnappen zonder ook aan hun gezin te ontsnappen.
In families komen allerlei vormen van psychologische druk en spanning voor. Zo zijn er de bekende verschijnselen van het oudste kind syndroom, middelste kind syndroom, jongste kind syndroom, enig kind syndroom en het identieke tweeling syndroom. De dynamiek van een familie met alleen maar mannelijk nageslacht (een zee van testosteron) is heel anders dan die met alleen maar meisjes (een zee van oestrogeen). Elke familie lijdt aan de een of andere disfunctionaliteit. Een gemeenschap is groot genoeg om deze disfunctionaliteiten glad te strijken; een gezin is dat nooit.
De Fransoos Charles Fourier (1772 - 1837) was een filosoof en utopische socialist. Het was Fourier die het woord feminisme heeft bedacht. Hij was een overtuigende voorstander van het belang van gemeenschap, en de revolutionairen van de Commune van Parijs (1871) waren sterk door zijn ideeën beïnvloed.
Fourier benadrukte dat samenwerking het geheim was van een gezonde gemeenschap en het bovendien de productiviteit van arbeiders enorm zou verhogen. Elke arbeider moest volgens hem een salaris krijgen op basis van zijn bijdrage (met andere woorden: hard werken moest worden gestimuleerd).
Fourier was geïnspireerd door het concept van de falanx – de basale militaire formatie van de oude Grieken die afhankelijk was van de samenwerking en coördinatie van de soldaten, die zich als een gedisciplineerd geheel moesten verplaatsen – en verwerkte dit woord in de naam van een nieuw soort leefgemeenschap dat hij, in plaats van het gezin, de hoeksteen van de samenleving wilde maken. "Falanxen" zouden wonen in enorme, prachtige gebouwen genaamd phalanstères die er uit zouden zien als luxe hotels.
De gebouwen hadden vier verdiepingen, waarvan de bovenste verdieping werd bewoond door de meest getalenteerden. Relatieve rijkdom werd bepaald door ieders baan, die werd toebedeeld op basis van merites, interesse en toewijding. Ook de minst populaire taken, die niemand wilde doen, werden hoger beloond.
Fourier stelde dat de meeste problemen in de maatschappij veroorzaakt werden door armoede, en dat er daarom voor iedereen een acceptabel minimumloon moest gelden, ook voor degenen die niet konden werken. Dit is wellicht de eerste vermelding van de "basisinkomen" doctrine – het idee dat iedereen in de samenleving gegarandeerd over een bepaalde hoeveelheid geld moet beschikken om van te leven – hoewel werd aangenomen dat iedereen die kón werken ook werkte en niemand ervoor zou kiezen om niets te doen en simpelweg het geld in ontvangst te nemen (als ze ziek noch tegen hun wil werkloos waren).
Fourier wilde elk mens bevrijden – elke man, elke vrouw en elk kind – en voor hem had vrijheid twee primaire aspecten: intelligentie, gevoed door onderwijs, en vreugde, gevoed door een gezonde uitdrukking van menselijke hartstocht. Overal om zich heen zag hij hoe intelligentie en vreugde werden bedreigd. Voor het merendeel van de bevolking bleef het onderwijs basaal, en godsdienst verbood voortdurend alle vreugdevolle activiteiten. Werk ondermijnde vreugde en zodoende zocht hij naar een manier om van arbeid spel te maken.
Mensen die dol zijn op wat ze doen, zullen er veel meer tijd en aandacht in steken dan zij die een hekel hebben aan hun werk. Ze zullen veel beter presteren en vele malen productiever zijn. Ze zullen zich voldaan en tevreden voelen. Ze vereenzelvigen zich met hun werk en hoe ze hun tijd doorbrengen. Er is niets deprimerender dan vervreemd zijn van hoe je je tijd doorbrengt, want dat is waar je leven uit bestaat. Om van het leven te houden, moet je houden van hoe je je tijd doorbrengt, en dat zal nooit gebeuren wanneer je gevangen zit in werk waar je een hekel aan hebt en dat je enkel doet omdat je geen andere keuze hebt. Je bent hierdoor een slaaf, en dat is het ergste wat er is. Mensen en werk moeten met elkaar geharmoniseerd worden.
De Staat moet bepalen wat mensen leuk vinden om te doen, en hen banen geven waarbij die activiteiten betrokken zijn, in het gezelschap van anderen die het ook leuk werk vinden. Werk moet het middelpunt vormen van een vreugdevol leven, niet dat waar mensen van wegvluchten. De meeste mensen dromen hun hele leven van vrije tijd en het "weekend" waarin voor velen het werk genadig 48 uur onderbroken wordt. Zoveel mensen worden gedreven door dit permanente Sisyphiaanse hamsterrad van werk, spel, werk, spel, ad infinitum. Spel neemt een haast krankzinnige, wanhopige vorm aan waarbij mensen zichzelf volpompen met drugs en alcohol om de pijn van hun levens te verdoven. Slechts een enkeling gebruikt zijn vrije tijd om een tunnel te graven en uit deze gevangenis te ontsnappen. De meesten blijven hun leven lang gevangen.
Het leven kan alleen aangenaam zijn wanneer werk en spel samenvallen – je houdt van de activiteiten waarmee je in je levensonderhoud voorziet. Profvoetballers worden bewonderd omdat zij genieten van hun werk, er een fortuin voor betaald krijgen, ze eindeloos bewonderd worden en van alle geneugten des levens kunnen genieten. De meeste voetballers zijn dwazen, maar hey, je kunt niet alles hebben, wel?
Fourier was een enthousiaste voorstander van een Nieuwe Wereldorde op basis van harmonieuze samenwerking.
Het "falanster" (ook wel falanstère en falanx genoemd): een socialistische gemeenschap zoals ontworpen door Charles Fourier; een communale gemeenschap; de gebouwen waarin een dergelijke gemeenschap woont; een groot hotel annex klooster.
Oorsprong: het Franse phalanstère, een samenvoeging van de woorden phalange (falanx) en monastère (klooster).
Fourier's utopische visie was een wereld die was ingedeeld in zelfvoorzienende phalanges (falanxen) welke bestonden uit zo'n 1600 mensen die gemeenschappelijke gebouwen deelden (falansters) – te vergelijken met de moderne universiteitscampus – met zo'n 5000 hectare land om voedsel voor de gemeenschap te verbouwen (het ontwerp was er dus op gericht om aspecten van het stadsleven en landbouw met elkaar te integreren). Er werd gezorgd voor educatieve voorzieningen, evenals werkruimtes voor de ambachten. Regelmatig vermaak werd verzorgd en alles werd rationeel georganiseerd om een gelukkig en harmonieus sociaal leven mogelijk te maken. Zij die de meest onaangename en dienstbare taken verrichtten of de meest uitdagende en veeleisende, werden door de gemeenschap het meeste uitbetaald, terwijl degenen die de makkelijkste of leukste banen hadden het minste ontvingen.
De falansters werden met elkaar verbonden in samenwerkende groepen en uiteindelijk in een grote federatie. Theoretisch kon elk falanster zichzelf besturen met behoud van het eigen, unieke karakter, zoals de stadstaten van het Oude Griekenland. Ook kon een hele groep besluiten om zich te scharen onder een gemeenschappelijke regering. Dit model is buitengewoon flexibel. Het is het politieke equivalent van de atomen en moleculen in de scheikunde.
Het fundamentele politieke atoom is het falanster en deze atomen kunnen met elkaar verbonden worden om molecules te vormen van uiteenlopend formaat. Is dat niet een inherent beter systeem dan de "one-size-fits-all" democratie met een enkele gecentraliseerde regering? Het biedt veel meer vrijheid, keuze, flexibiliteit en dynamiek en kan op een gelijkwaardige manier ruimte bieden voor uiteenlopende levensbenaderingen. Falansters die een andere kijk op het leven hebben kunnen elkaar negeren, terwijl ze vriendschappelijke betrekkingen kunnen hebben met degenen die zich op een vergelijkbare golflengte bevinden.
Iedereen die 1600 gelijkgestemde mensen kan vinden, zou een op het lijf geschreven politiek en sociaal systeem kunnen hebben.
Is dit niet de toekomst? Is dit niet hoe onze wereld zou moeten zijn, een wereld van keuze en vrijheid? Stel je een hele wereld voor waarin het vierkante doos model (de gezinswoning) is verworpen en vervangen door een phalange model waarin elk falanster de vorm heeft van een universiteitscampus met als kern diverse educatieve faciliteiten. Er zouden ook speciale werkruimtes zijn voor designers, de ontwikkeling van technologie etc. Elk falanster zou een medische afdeling hebben en een groep falansters een ziekenhuis. Er zouden gedeelde ruimtes voor vermaak zijn, en gebieden voor supermarkten en andere winkels.
Met dit algemene model zouden we de bouwstenen hebben om op het lijf geschreven gemeenschappen en stadstaten te vestigen. Iedereen zou zijn eigen utopie kunnen hebben waar ze omgeven zijn door mensen die hun waarden delen. Er zou nergens een kapitalistische corporatie te bekennen zijn, geen bank die "te groot om te falen" is, noch een irrationele markt.
Fourier droomde van een wereld waarin er miljoenen van dit soort falansters zouden bestaan, losjes geregeerd door een wereld omniarch ("heerser van allen"), of een Wereld Congres van Falansters.
Fourier, een vurige feminist en voorstander van gelijke rechten voor vrouwen, geloofde dat de traditionele gezinssituatie vrouwen onderdrukte en dat ze veel vrijer zouden zijn binnen een gemeenschap, gesteund door vele andere vrouwen. Hij was van mening dat alle belangrijke functies toegankelijk moesten zijn voor zowel vrouwen als mannen, op basis van gelijkwaardigheid, en dat enkel vaardigheid moest bepalen wie de baan zou krijgen. Hij sprak over vrouwen als individuen in plaats van als aanhangsels van mannen. Wat hij zag gebeuren in huwelijken schrikte hem zo af dat hij zelf nooit is getrouwd.
Als mededogend mens voelde Fourier sympathie voor het lot van degenen die een blauwtje hadden gelopen of geen partner konden vinden (en misschien had hij daar ook zelf wel mee te maken gehad). Hij had het charmante idee om minnaars die de bons hadden gekregen mee te laten nemen door een korps van feeën die hem een liefdesmedicijn toedienden. Nog intrigerender was zijn voorstel van een kaart-index van persoonlijkheidstypes dat geraadpleegd kon worden door mensen die uit waren op vluchtige seks. Hij verdedigde ook homoseksualiteit.
Om de wereld volledig te veranderen moeten de instituties volledig veranderd worden, en de eenheid die het meeste aan verandering toe is, is het gezin. Er is een overvloed aan disfunctionele gezinnen. Elk van die gezinnen veroorzaakt een oneindige hoeveelheid problemen voor de samenleving. We kunnen zo niet verder blijven gaan. De steenpuist van gezinsdisfunctie moet doorgeprikt worden, en de makkelijkste manier om dit te doen is de familie te verdunnen door deze binnen de context van een leefgemeenschap te plaatsen. De psychologische toxines in zoveel gezinswoningen zouden enorm verdund worden in de omgeving van een gemeenschap waar iedereen met veel meer mensen te maken krijgt. In een falanster zouden kinderen kunnen profiteren van de voordelen van een kostschool in één vleugel van het complex, terwijl de ouders in de buurt blijven in een andere vleugel. Ze zouden kwaliteitstijd met hun ouders door kunnen brengen zonder voortdurend onderworpen te zijn aan de ouderlijke waanzin die zoveel huishoudens plaagt. Vele psychiaters zien de gezinssituatie als een van de meest gestoorde en gevaarlijke plekken ter wereld, de bron van talloze geestelijke aandoeningen door kindermishandeling, seksueel misbruik, echtelijke ruzie en geweld, pesterijen, kinderen te forceren om aan onrealistische ouderlijke verwachtingen te voldoen enzovoorts. De klachten van schizofrene mensen nemen vaak beduidend af wanneer zij uit hun ouderlijk huis worden weggenomen, en keren terug wanneer ze "genezen" zijn en weer naar huis terug keren. Met andere woorden: het is de thuissituatie die voor de schizofrenie verantwoordelijk is. Dwaze ouders infecteren hun kinderen onherroepelijk met dwaasheid. Dikke ouders bezorgen ook hun kinderen overgewicht. Alle neuroses van ouders worden overgedragen op hun kinderen. Ook fanatieke religieuze overtuigingen worden overgedragen. Zijn alcoholisten en drugsverslaafden geschikte ouders? Zijn de permanent werklozen een goed rolmodel?
De gezinssituatie is voor veel mensen een ramp. Niets is belangrijker dan dat deze schadelijke effecten zoveel mogelijk tegengegaan worden. De leefgemeenschap is het antwoord.
De optimale oplossing is te zorgen dat er wordt gezorgd voor kwaliteitstijd waarin ouderlijke liefde en verzorging optimaal tot hun recht komen, maar de algemene omgangstijd tussen kinderen en ouders wordt teruggebracht zodat alle neuroses, slechte gewoontes en geestelijke toxines geen kans krijgen om overgedragen te worden. Iedereen zal er veel gezonder en gelukkiger van worden.
Fourier's ontwerp voor een falanster bestond uit drie delen: een centraal plein en twee vleugels. Het centrale plein was ontworpen voor stille activiteiten. Hier waren gemeenschappelijke eetruimtes en keukens, ontmoetingsruimtes, bibliotheken, studieplekken en auditoriums. Een van de vleugels was bestemd voor zwaar werk en luidruchtige activiteiten waaronder timmerwerk, beeldhouwen en smederij. Ook luidruchtige kinderen konden hier spelen. De andere vleugel bestond uit balzalen, sport- en congresruimtes, en ontvangstruimtes waar men met gasten kon afspreken. Woonruimtes bevonden zich door het hele falanster verspreid.
Het falanster was ontworpen om een einde te maken aan het onderscheid in klassen. Mensen van alle sociale lagen woonden samen, waarbij ze intensief met elkaar omgingen en samenwerkten.
De delen van het falanster:
B: het grote hof, dat in de winter een promenade vormde, vol planten, struiken en bomen;
C: binnenplaatsen die de woningen van de inwoners met elkaar verbinden;
D: gebieden voor "luidruchtige activiteiten" (timmerwerk, smederij, spelende kinderen);
F & G: openbare ruimtes, te gebruiken voor wereldse en spirituele activiteiten. Te bereiken via ondergrondse wandelgangen;
H, I, J & K: kantoren, bijgebouwen, opslagruimtes, schuren, boerderijen.
Sommige mensen hebben falansters omschreven als op het land gevestigde cruiseschepen.
De kracht van een gemeenschap is dat het toegang verschaft tot een veel breder scala aan talenten dan die van ouders alleen; het legt veel minder druk op de ouders (de kinderen zitten niet meer voortdurend op hun lip en ze zijn niet volkomen van hen afhankelijk); de verzorging kan verdeeld worden en als er bij de ouders sprake is van neurotisch gedrag dan wordt dit sterk verdund. Extremistische ideeën worden gematigd. Als ouders werkelijk willen dat hun kinderen op de beste manier groot gebracht worden, dan zullen ze moeten beseffen dat ze zelf niet ideaal zijn voor deze klus, en vele anderen hierbij moeten helpen. En dat geldt voor ALLE ouders. Een perfecte ouder bestaat niet. Een Afrikaans gezegde stelt: "It takes a village to raise a child." (Vrij vertaald: kinderen opvoeden doe je niet alleen, maar met je hele omgeving.) Dat klopt helemaal.
Vergeet niet wat Philip Larkin stelde in zijn opruiende gedicht, This Be the Verse:
They may not mean to, but they do.
They fill you with the faults they had
And add some extra, just for you.
By fools in old-style hats and coats,
Who half the time were soppy-stern
And half at one another's throats.
It deepens like a coastal shelf.
Get out as early as you can,
And don't have any kids yourself.
Onze wereld zou een stuk aangenamer zijn als communes de hoeksteen van de samenleving zouden vormen. Mensen zouden meteen veel meer samenwerken en de dodelijke, meedogenloze, ziel-vernietigende competitie tussen families zou eindelijk over zijn.
Fourier geloofde dat er twaalf fundamentele hartstochten bestonden: de vijf zintuigen (gevoel, smaak, gehoor, zicht en reuk); vier passies van de ziel (vriendschap, liefde, ambitie en ouderschap; en drie "verspreide" hartstochten: la papillone, la cabaliste en la composite.
"La papillone" is de liefde voor verscheidenheid. Iedereen wordt gek van lopende band werk van eindeloze herhaling. Zelfs minnaars krijgen genoeg van elkaar en plegen overspel. Fourier was van mening dat eindeloos gezwoeg mensen afstompte en onderdrukte. Het is daarom van groot belang dat automatisering wordt toegepast om alle saaie en vervelende taken uit te voeren.
"La cabaliste" draait om competitie en samenzwering. Fourier wilde hier een positieve uitlaatklep voor bieden door gezonde competitie tussen verschillende teams te creëren om te zien welke arbeiders de meeste producten konden vervaardigen, of goederen van de hoogste kwaliteit. Een vergissing die door de communisten werd gemaakt was dat ze competitie probeerden uit te roeien, terwijl feitelijk alle samenlevingen een zekere mate van competitie nodig hebben als drijfveer en om groepen te verenigen. De truc is om de juiste balans te vinden en te voorkomen dat competitie sinister en giftig wordt. En wat samenzwering betreft, mensen zijn dol op complottheorieën en samenspannen. Zelfs het regelen van een orgie met het sexy koppel aan de andere tafel (!) is in zekere zin een samenzwering. Deze geheime regelingen zijn in diverse situaties verrukkelijk. Ook geheime genootschappen zijn een uitdrukking van la cabaliste.
"La compositer" is de meest bevredigende van alle, aangezien deze er om draait een combinatie te vormen van alle andere hartstochten. Zo bestaat deze bijvoorbeeld uit een overheerlijke maaltijd (zintuigen) in goed gezelschap (ziel) waarbij de details van een samenzwering besproken worden (la cabaliste).
Fourier, die geobsedeerd was door getallen, produceerde een lijst van 810 psychologische types op basis van deze twaalf hartstochten. Door deze met twee te vermenigvuldigen (mannelijk en vrouwelijk) leverde dit een totaal op van 1620. Zodoende was elk falanster in zekere zin een microkosmos van de samenleving, waarin ruimte was voor een koppel van elk mogelijke psychologische type.
Fourier was van mening dat zoals Newton voor een revolutie had gezorgd binnen de natuurkunde, zijn Wet van Hartstochtelijke Aantrekking (mensen bij elkaar brengen op basis van hun gemeenschappelijke hartstochten) de samenleving zou transformeren. Dit is mogelijk de eerste keer dat iemand voorstelde dat een gemeenschap het beste vorm gegeven kan worden door te bepalen wat ieders psychologische type is en mensen op basis daarvan bij elkaar te brengen.
Fourier kwam in de jaren zestig opnieuw in de belangstelling, toen hippie communes sommige van zijn ideeën begonnen te imiteren. Vooral zijn standpunten over seksuele bevrijding en vrije liefde spraken hen erg aan. Hij accepteerde sadisme en masochisme tussen instemmende partners, evenals anale seks, lesbische verhoudingen, homoseksualiteit, fetisjisme – eigenlijk alles, zolang het maar consensueel was (vrij van dwang en ongewenste pijn).
Hij was van mening dat mannen de vrouwen aan slavernij hadden onderworpen. Het niveau van een beschaving kon, zo stelde hij, bepaald worden op basis van de mate waarin vrouwen bevrijd waren. Hij verwierp de tirannie van patriarchie en vond dat de traditionele gezinsstructuur per definitie vrouwen onderdrukte. Het deed vrouwen naar binnen keren, naar hun echtgenoot en kinderen, en ontvreemd raken van de maatschappij. In het falanster was de gezinsstructuur volkomen anders en veel meer naar de buitenwereld gericht.
Fourier was een groot visionair. Zijn ideeën aangaande het veranderen van werk in spel, een verscheidenheid aan taken om verveling tegen te gaan, een ontworpen leefgemeenschap, seksuele bevrijding, een nadruk op onderwijs, een afkeer tegen onderdrukking, een waardering voor het belang van psychologische profilering, en zijn strijd ten behoeve van het feminisme laten zien dat hij zijn tijd ver vooruit was. Misschien is de wereld pas nu gereed voor Fourier's ideeën. Staat Nederland open voor Falansterdam?
Henri de Saint-Simon (1760 - 1825) was een voorstander van meritocratie, in de vorm van een wetenschappelijke, technocratische elite die de samenleving bestuurde volgens rationele, objectieve beginselen, en het succes van de wetenschap in de sociale sfeer herhaalde. Saint-Simon was de grondlegger van het Franse socialisme, de eerste socialistische utopist, en een van de invloeden op het denken van Karl Marx.
Hij pleitte voor de afschaffing van het erfrecht (waarbij het recht van successie van het gezin werd verplaatst naar de Staat) en voor de vorming van een sociaal fonds. De samenleving zelf zou de enige eigenaar zijn van alle productiemiddelen en het overzien van alle bedrijvigheid toevertrouwen aan de meest vaardigen. Zijn systeem was zodoende een meritocratische, socialistische technocratie die bestuurd werd op basis van wetenschappelijke wetten. Bureaucraten beschouwde hij parasieten.
Saint-Simon riep vrouwen op zich te emanciperen, en stelde dat ze behandeld moesten worden als volkomen gelijkwaardig aan mannen. Hij pleitte voor de gelijke verdeling van landgoed, macht, cultuur en geluk. In zijn ogen konden vrijheid en gelijkheid verkregen worden door een wetenschappelijk opgezette samenleving op basis van communale leefgemeenschappen. Een wetenschappelijke gemeenschap zou zonder twijfel de problemen van de armen willen oplossen.
Het is opmerkelijk dat socialistische utopisten altijd voorstanders waren van experts, intellectuelen en meritocratie, terwijl rechtse individuen vaak buitengewoon vijandig staan tegenover intellectuelen en de voorkeur geven aan democratie in plaats van meritocratie. De linkse denkers willen dat slimme mensen bestuursfuncties bekleden, dat de samenleving de wetenschappelijke methode emuleert en dus gebaseerd wordt op rationele wetten, terwijl de rechtse vleugel wil dat de rijken en bevoorrechten het voor het zeggen hebben, en dat het gewone volk in de ban blijft van idiote religies van geloof, bijgeloof en irrationaliteit.
Het wordt tijd dat slimme mensen zich verenigen en de religieuze en politieke rechtse vleugel eens en voor altijd verslaan. De rechtse vleugel bestaat uit stompzinnige mensen die worden gedreven door simplistische slogans en infantiele analyses van complexe zaken. Ze moraliseren liever dan dat ze aandacht besteden aan wetenschappelijke bewijsvoering. De intelligentsia moeten een einde maken aan de heerschappij van de dommen – Dumbocracy, Idiocracy, MORONarchy.
Het is tijd voor de Smart Society, bestuurd door slimme mensen die zich laten leiden door rede, logica, wetenschap, filosofie, technologie, wiskunde, psychologie, sociologie en kunst. Er is slechts één generatie nodig om de wereld te transformeren.
In het middeleeuwse Europa kon de opgeleide klasse Latijn lezen, spreken en schrijven, naast hun eigen nationale taal. Zou dat niet een voorbeeld voor de toekomst moeten zijn? Uiteraard met Engels in plaats van Latijn (Engels is al feitelijk de internationale taal van wetenschap, technologie, programmeren en het zakenleven). Iedereen in de wereld zou een tweede taal moeten leren: Engels. Dit zou de internationale taal moeten zijn.
Wanneer mensen zich in hun eigen land bevinden kunnen ze hun eigen taal gebruiken, maar wanneer ze communiceren met mensen in andere landen, schakelen ze simpelweg over op de internationale taal – Engels.
Er zullen geen communicatieproblemen meer zijn. Mensen zullen altijd de internationale taal – Engels – hebben om op terug te vallen. En wat de mensen in Engels sprekende landen betreft, zij zouden de taal moeten leren die hen het meest interesseert.
Volgens de Bijbel werden verschillende talen geïntroduceerd als straf voor de brutaliteit van de mensheid om door de bouw van de toren van Babel de hemel te bereiken. Niet langer in staat om met elkaar te communiceren waren de bouwers genoodzaakt om hun inspanningen voor gezien te houden. Wat is er veranderd? Verschillende talen vormen nog steeds een obstakel voor communicatie en vooruitgang. In deze wereldwijde economie zouden we zo snel mogelijk voor een enkele internationale taal moeten kiezen die aan iedereen onderwezen wordt. Er zouden geen communicatieproblemen meer zijn, geen verwarring, geen bureaucratische verspilling omdat documenten in vele verschillende talen moeten worden vertaald, geen tolken meer die interpreteren en misinterpreteren. De fans van een meertalige wereld zijn bekrompen nationalisten, de vijanden van communicatie, en slaven van conservatisme. Als we deze Luddieten achter ons kunnen laten dan kunnen we wellicht de toren bouwen die helemaal tot aan de sterren reikt.
Veel mensen drukken hun identiteit uit door middel van hun taal, maar uiteindelijk is internationaal communicatiegemak belangrijker dan nationalistische obsessie met taal.
Met elk document dat in iedere taal van haar lidstaten vertaald moet worden, verandert de Europese Unie in een grotere klucht. Overal lopen horden vertalers rond, die het helse geroezemoes van al de verschillende talen proberen te verhelderen. Waarom produceren ze niet gewoon alle documenten in het Engels als de gemeenschappelijke taal van de Unie, net als het Latijn ooit de gemeenschappelijke taal van Europa is? Domme nationale trots staat overeenstemming over de gemeenschappelijke Europese talen in de weg, en dankzij deze houding kan Europa niet wedijveren met Amerika.
Als de geschiedenis anders verlopen was, dan had Spaans, Frans of Duits de gemeenschappelijke taal kunnen zijn, maar Engels wordt nu het meest gebruikt, dankzij het Britse Rijk en Engels sprekend Amerika. Zo gaan die dingen. Misschien spreekt iedereen in de toekomst wel een soort Chinees. Wie zal het zeggen?
Maar laten we nu één taal kiezen als de wereldwijde taal die iedereen kan gebruiken. Wie kan er tegen een dergelijk beleid zijn, behalve een vijand van gemakkelijke communicatie?