De oorlog tussen de rijke elite en het gewone volk is tijdloos. Het is de as waar de geschiedenis om heeft gedraaid, en deze fundamentele kwestie heeft tot op de dag van vandaag geen definitieve uitkomst. Karl Marx dacht dat de vernietiging van de kapitalistische bestuurdersklasse dialectisch onvermijdelijk was, en dat communisme de dialectiek eens en voor altijd tot een einde zou brengen, voor het welzijn van het volk. Marx z'n analyse was correct, maar zijn oplossing was verkeerd. Communisme is net zo'n zielloze en geestdodende invloed als het kapitalisme, en heeft zichzelf bewezen als achterlijk, totalitair en een vijand van vrijheid. Een tweede vergif kan niet dienen als een antwoord op het eerste vergif.

De laatste dialectische oplossing voor de lange, historische strijd is een politiek systeem dat vrijheid boven alles plaatst, zelfs in zulke mate dat ervoor gezorgd wordt dat ouders geen kans krijgen hun kinderen te indoctrineren. Als het orthodoxe joden, fundamentalistische christenen en moslims, raaskallende libertariërs en ultra-kapitalisten, racisten, chauvinisten en dergelijke zo moeilijk mogelijk werd gemaakt hun kinderen te indoctrineren, zouden haatdragende religieuze ideologieën in één generatie hun grip op de mensheid verliezen.

Ouders moeten niet denken dat ze het absolute, onontvreemdbare recht hebben om hun kinderen te hersenspoelen. Elk kind moet beschermd worden. Alle kinderen moeten de vrijheid hebben om eigen keuzes te maken en tot hun eigen conclusies te komen. Is dat, je eigen gedachten hebben, niet het meest fundamentele mensenrecht van alle? Conclusies die jij zelf bereikte op basis van je eigen vrije wil, je eigen logica, je eigen persoonlijkheid, ongeacht de verlangens en geloofsovertuigingen van anderen. DAT is ware vrijheid. Niemand is vrij wanneer hij al vanaf zijn eerste adem gedwongen wordt een kloon te zijn van zijn ouders die, op hun beurt, klonen waren van hun ouders, allen gehoorzamend aan een fanatieke ideologie die in een of andere oude heilige tekst of economische doctrine werd uitgedrukt, en sinds het begin der tijden dogmatisch en tiranniek van generatie op generatie werd overgedragen. Het is de zuiverste vorm van slavernij.

Het ultieme politieke systeem geeft, in tegenstelling tot kapitalisme en communisme, rekenschap van de spirituele dimensie van de mensheid, en laat mensen hun spiritualiteit ontdekken op de manier die ze zelf het meest inspirerend en nuttig vinden, zonder enige onbuigzame, buitensluitende, dogmatische, haatdragende ideologie.

Het ultieme politieke systeem is er een die is ontwikkeld om voortdurend mee te gaan met de behoeftes van de tijd.

Het ultieme politieke systeem weerspiegelt te allen tijde de Algemene Wil van het volk.

Het ultieme politieke systeem bedeelt aan iedereen gelijke kansen toe. Het gaat de vorming van elite dynastieën tegen. Het voorkomt dat individuen of groepen teveel middelen kunnen vergaren, teveel macht en rijkdom. Het maakt een einde aan privilege, nepotisme en vriendjespolitiek.

Meritocratie is het ultieme politieke systeem. Het is het dialectische eindpunt. Meritocratie is de onherroepelijke voltooiing van het lange pad van politieke evolutie.

De revoluties in de Arabische landen hebben een opmerkelijk aspect – de enorme hoeveelheid mensen die er door werden aangemoedigd de straat op te gaan. Men stelt dat Facebook en Twitter hierin een rol hebben gespeeld, maar het is moeilijk voor te stellen dat Facebook en Twitter in Westerse landen een vergelijkbare revolutie zullen veroorzaken. Waarom is dat zo? Waarom zijn Westerlingen zo lui en apathisch, zo volgzaam en onderdanig, zo onder de indruk van de "legitimiteit" van de heersende macht? Zelfs op het hoogtepunt van de kredietcrisis ging bijna niemand tot actie over. Het kapitalisme was in elkaar gestort, maar niemand vertrok een spier. Niemand stelde een alternatief voor. De mensen die verantwoordelijk waren voor de financiële ramp mochten in dienst blijven om alles te "rectificeren", in plaats van dat ze werden ontslagen wegens ernstige incompetentie.

Een deel van het probleem is dat niemand een realistisch alternatief te bieden heeft voor democratisch kapitalisme, wat de reden is dat meritocratie zo'n cruciale rol zal gaan spelen. Meritocratie is de enige kaart die democratie af kan troeven.

Meritocratie draait niet om gelijkheid maar om gelijke kansen. Dit zijn twee hele verschillende concepten. Meritocratie draait om ongelijke uitkomsten op basis van ieders merites. Om merites juist te beoordelen is het imperatief dat iedereen vanaf dezelfde startlijn vertrekt. Meritocratie richt zich op het identificeren van de meest verdienstelijken en zorgt ervoor dat zij de beste en meest invloedrijke banen krijgen. Het is geen paradijs voor luie mensen en personen die niet het beste uit zichzelf willen halen. Meritocratie is niet een vorm van communisme dat een kunstmatige gelijkheid oplegt aan personen van ongelijke merites. Meritocratie stelt dat merite het enige criterium is dat een rationeel onderscheid kan maken tussen mensen – niet geslacht, ras, leeftijd, ouders, geld of je sociale netwerk. Maar één soort discriminatie is correct – die op basis van merites. Maar wie beoordeelt verdienstelijkheid? Het enige acceptabele antwoord is het volk. Goed onderwezen, eerlijke, onbevooroordeelde, rationele mensen zullen beoordelen wie van hen het meest verdienstelijk zijn i.e. dit is de enige plek waar een democratische stemprocedure van essentieel belang is. Zolang niemand de kans krijgt de verkiezingen te vervalsen, is er geen reden waarom mensen niet de meest getalenteerden onder hen aan zullen wijzen.

Stel je het ideale proces voor waarmee wordt bepaald wie de Nobelprijs voor de Natuurkunde zal winnen. Elke gekwalificeerde natuurkundige ter wereld zou de kans krijgen om iemand te nomineren. De vijf natuurkundigen die de meeste nominaties krijgen zouden dan op het stembiljet geplaatst worden. Degene die vervolgens de verkiezing wint, krijgt de prijs – hij is door zijn collega's beoordeeld als degene die dat jaar de grootste bijdrage aan de natuurkunde heeft geleverd. Zou iemand het rechtmatig oneens kunnen zijn met dit eindoordeel? Is er een betere of correctere manier?

Degenen die een revolutie in het Westen verlangen moeten een plan hebben. Ze moeten kunnen laten zien waar zij de huidige heerschappij en maatschappelijke ordening mee zullen vervangen. Dus wat is het plan voor de Nieuwe Wereldorde?