De Meritocratische Partij
Het doel van de Meritocratische Partij is de consumptiemaatschappij te vervangen door een samenleving van culturele bloei. Wij willen dat meer waarde wordt gehecht aan ideeën dan aan geld, aan esthetiek dan aan winkelen, aan gemeenschap dan aan "ikke en de rest kan stikken".
Privé bezittingen leiden tot afgezonderde levens, ontwrichte gemeenschappen, wantrouwen en competitie tussen buren. We zijn geen bondgenoten, maar vijanden van elkaar. Hoe genezen we deze breuken tussen ons? We moeten het belang verminderen van de primaire focus van onze afstandelijkheid: geldzucht.
De Meritocratische Partij wil democratie vervangen door meritocratie. Democratie is het grootste obstakel voor de opkomst van de meest verdienstelijken. In de Verenigde Staten kun je, ongeacht je talenten, geen president worden als je geen toegang hebt tot grote rijkdom om daarmee je verkiezingscampagne te financieren. In Groot-Brittannië loopt sociale mobiliteit – de gelegenheid om je sociale positie te verbeteren – alleen maar terug. Als je wordt geboren in een arme familie, dan ben je er statistisch gezien van verzekerd dat je arm zult blijven, ongeacht je merites. Als je ouders rijk zijn, kun je je verheugen op een welvarende toekomst, wederom zonder achting van je merites.
De Meritocratische Partij streeft ernaar de link tussen ouderlijke rijkdom en de uiteindelijke levensstandaard van kinderen te verwijderen, en een einde te maken aan nepotisme en vriendjespolitiek, de drijfveren van privilege.
1) GEEN NEPOTISME
Het gaat er niet om wie je ouders zijn, maar wie JIJ bent.
2) GEEN VRIENDJESPOLITIEK
Het gaat er niet om wat anderen voor jou kunnen doen, maar wat JIJ kan.
3) GEEN DISCRIMINATIE
Geslacht, ras, religie, leeftijd en achtergrond zijn niet relevant. Alles draait om je vaardigheden.
4) GELIJKE KANSEN
Je begint vanaf hetzelfde startpunt als alle anderen, en je vaardigheden bepalen hoe ver je het schopt.
5) MERITE WORDT BELOOND
De hoogste beloningen voor de meest verdienstelijken.
1) Het implementeren van de vijf Meritocratische Principes.
2) Het beëindigen van de monarchie, aangezien deze indruist tegen het eerste Meritocratische Principe ("geen nepotisme"). In een monarchie is alleen de identiteit van je ouders van belang. In een meritocratie zijn je ouders niet relevant. De invoering van meritocratie gaat automatisch gepaard met de opheffing van de monarchie. Geen meritocraat zou ooit een koning of koningin om 'toestemming' vragen om te regeren.
3) Het opheffen van partijpolitiek. Politieke partijen zijn in een meritocratisch systeem niet relevant. Het parlement bestaat geheel uit onafhankelijke, meritocratisch verkozen ministers zonder politieke betrekkingen (naast hun steun aan de meritocratie zelf).
4) Elke onafhankelijke minister wordt verkozen op basis van zijn verdiensten op een bepaald expertisegebied. De Minister van Financiën wordt zodoende verkozen door werkzame economen (en verkiezingen vinden uitsluitend plaats onder economen). De Minister van Gezondheid is iemand die werkzaam is in de gezondheidszorg (en wordt uitsluitend verkozen door mensen werkzaam in de zorg); de Minister van Defensie is afkomstig uit het leger; de Minister van Buitenlandse Zaken iemand die werkzaam is op het gebied van buitenlandse betrekkingen; de Minister van Onderwijs een schoolmeester/ schooldirecteur/ professor. Met andere woorden vertegenwoordigen de ministers in het parlement niet een bepaalde politieke partij of geografisch kiesdistrict, maar een specifiek gebied waarop ze aantoonbare ervaring, expertise en verdienstelijkheid hebben; en hun achterban/kiezers zijn mensen uit hetzelfde vakgebied die een goed geïnformeerd oordeel kunnen vormen van zijn of haar kundigheid.
5) De minister-president wordt onderling gekozen door de ministers. Elke vijf jaar vindt er een algemene verkiezing plaats waarbij elke minister de goedkeuring van diens kiezers moet krijgen, of worden vervangen.
6) Geselecteerde commissies van ministers zullen het overheidsbeleid van kritiek voorzien. Ook kunnen aparte commissies samengesteld worden van wetenschappers en filosofen, gekozen omwille van hun vermogen tot kritisch denken en hun expertise inzake het aan de kaak stellen van aannames. Commissies van kunstenaars, ondernemers en designers kunnen ook in het leven geroepen worden. Meritocratie hecht waarde aan weloverwogen kritische feedback.
7) Het beëindigen van de 'moraliserende' benadering van politiek (wat is 'juist' en wat is 'slecht' – de politiek van het principe) en het aanmoedigen van de wetenschappelijke methode (wat werkt en wat werkt niet – de politiek van het pragmatisme).
8) De erfbelasting verhogen naar 100%. Niemand zou de mogelijkheid moeten hebben om na zijn dood voordeel over te dragen op een door hem gekozen persoon. De Staat dient alle activa van de overledene te ontvangen, en deze te investeren in de bevordering van het publieke welzijn, met name door beter onderwijs.
9) Onderwijs is de grondslag van verdiensten (merites), en dient de hoogste prioriteit te vormen binnen een meritocratische Staat. Het huidige onderwijssysteem heeft aantoonbaar gefaald en dient in elk opzicht gereviseerd te worden. Ons onderwijsstelsel is ontwikkeld om winkelaars te produceren (aangezien kapitalistische democratieën deze nodig hebben om hun economische model draaiende te houden). Waar onderwijs is het tegenovergestelde van winkelen. Het bevrijdt de geest, niet de inhoud van de portemonnee.
10) Het uitdragen van de denkbeelden van de meest radicale, onafhankelijke en vrij denkende filosofen zoals Nietzsche, Baudrillard, Rousseau, Diogenes, Camus, en de Situationisten.
11) Het ontwikkelen van op gemeenschap gebaseerde alternatieven voor het gezin (bijvoorbeeld op basis van het Kibboets model) zodat wanneer een familie faalt, de gezinsleden gevoed en opgevoed kunnen worden in een andere, constructieve en productieve omgeving van psychologisch en educatief welzijn.
De content van de Ronde Tafel Beleid website is grotendeels een vertaling van een zeer uitgebreide Britse website over meritocratie en een boek dat is uitgegeven onder het pseudoniem Michael Faust.
Hieronder een video met daarin de oorspronkelijke tekst van de hierboven al genoemde 5 meritocratische principes en de doeleinden van de internationale Meritocracy Party.
De laatste jaren hebben we overal een duidelijke afname van de sociale mobiliteit gezien, vergezeld door een even plotselinge toename van het aantal superrijken. Deze twee trends zijn natuurlijk met elkaar verbonden. Sociale mobiliteit is direct gerelateerd aan de mate waarin 'markten' (in de ruimste zin) vrij zijn van doorgestoken kaarten (met andere woorden meritocratische markten). Sociale mobiliteit neemt af wanneer vriendjespolitiek en nepotisme een kans krijgen. Vriendjespolitiek en nepotisme (de drijfveren van markten met doorgestoken kaart) geven de fortuinlijke minderheid de mogelijkheid zichzelf te voorzien van door hen gewenste salarissen (aangezien er geen meritocratische mechanismes zijn die de competitie verhogen en ongepaste uitbetalingen onmogelijk maken). Zodoende zijn we getuige van een steeds groter wordende klasse van superrijken – de extreme begunstigden van vriendjespolitiek en nepotisme. Meritocratie is het tegengif.
"Al het goede van het leven bij elkaar zou niet tot een zeer blije mens leiden. Maar alle kwalen bij elkaar zouden van een mens zeker een ellendeling maken." ~ Hume
De overgrote meerderheid van de mensen zal nooit erfbelasting hoeven te betalen. Het is een belasting voor de buitengewoon rijken. En toch zijn deze stinkend rijke individuen er in geslaagd gewone mensen ervan te overtuigen dat ze kwaad moeten zijn over erfbelasting. Je kunt de genialiteit van hun psychologische manipulatie bewonderen, of wanhopig worden van de dwaasheid en goedgelovigheid van gewone mensen.
Sommige critici zijn zo zot om het de belasting van de doden te noemen. Hoe kun je belasting heffen over de doden? Ze zijn dood. Het is de beschikking van activa. Waarom zou de Staat niet beschikken over de activa van de doden? Wanneer iemand sterft, en een stinkende boel achterlaat, komen de rijken dan om de troep op te ruimen, of laten ze het vuile werk over aan de Staat? Maar zie wat er gebeurt wanneer er iets van waarde uitgedeeld wordt: dan stellen de rijken opeens dat de Staat er niets over te zeggen heeft. Komisch. En dat is het probleem met de rijken – ze willen dat de Staat al het vuile werk opknapt en er zelf nog geen stuiver aan bijdragen. Hebzucht tot het bittere einde.
De rijken willen graag geloven dat ze hun geld op een of andere wonderbaarlijke manier geheel onafhankelijk van de Staat verdienen. Maar ongeacht het feit dat de meeste rijken privaatonderwijs genoten hebben en particuliere gezondheidszorg, functioneren ze nog steeds binnen een zakelijke en sociale omgeving die volledig is opgebouwd en onderhouden door de Staat. De overgrote meerderheid van hun personeel is door de Staat onderwezen, en zal afhankelijk zijn van publieke gezondheidszorg. De Staat betaalt voor het leger, de politie, wet en ordehandhaving, sociale diensten en gemeenschapsuitgaven. Het onderhoudt en verbetert de infrastructuur van een land. Maar om de een of andere reden willen de rijken ons laten geloven dat ze hun rijkdom hebben vergaard in een Staat-vrije omgeving, en niets aan de Staat verschuldigd zijn. Feitelijk danken ze al hun rijkdom aan de Staat. Zonder de zakelijke omgeving die de Staat hen heeft gegeven, zouden ze nog geen stuiver hebben verdiend. Dus waarom zou de Staat iemands rijkdom niet in beslag nemen wanneer deze er geen behoefte meer aan heeft (aangezien hij/zij dood is)? Waarom zouden mensen die in geen enkel opzicht aan die rijkdom bijgedragen hebben (de nabestaanden van de overledene) er van profiteren?
Sommige critici noemen het een belasting op ouderlijke liefde. Hoe absurd! Hoe schandelijk arrogant. Houden arme ouders soms niet van hun kinderen? Het verlangen om erfbelasting af te schaffen heeft niets te maken met ouderlijke liefde en alles met de rijken die rijker en de armen die armer worden. Het draait erom anderen geen eerlijke kans in het leven te gunnen, en een permanente, onaantastbare heerschappij van rijke families te vestigen.
Paris Hilton, een slecht onderwezen, onbeschaafde, nauwelijks geletterde sloerie, is een 'erfgename' die een enorm fortuin zal erven. Wat is 'erfgename' voor beroep? Zulke mensen zouden geen plaats hebben in een meritocratie. De mensen die erfbelasting willen afschaffen, willen een wereld met een miljoen Paris Hiltons. Is één niet meer dan genoeg?
"De charme van roem is zo groot dat we waardering hebben voor elk object waar het mee verbonden is, zelfs de dood." ~ Pascal
"Alle ellende van de mens is te herleiden tot diens onvermogen om alleen in een stille ruimte te zitten." ~ Pascal
De Meritocratische Partij is voorstander van de Wet van Neutraliteit. Wat is in een openbare ruimte het minst bezwaarlijke, meest neutrale gedrag? Het antwoord is simpel: niemand zou zich kunnen storen aan een persoon die stil over straat loopt, en zich met niemand bemoeit. Hoe verder het gedrag afwijkt van dit neutrale gedrag, hoe meer hij de Wet van Neutraliteit zal overtreden. Kleine overtredingen zijn brutaal; ernstige overtredingen zouden aan officiële legale sancties onderhevig zijn. Dus wat voor soort gedrag zou gezien kunnen worden als het overschrijden van neutraliteit?
1) Herrie: Iemand die in een openbare ruimte (treincoupé, bus, bibliotheek, wachtkamer enz.) in zijn mobiele telefoon zit te schreeuwen, of buiten tegen zijn vrienden loopt te schreeuwen, met een 'ghetto blaster' rondloopt, een koptelefoon draagt waarvan op grote afstand de muziek te horen is, of thuis de muziek zo hard zet dat de overburen het kunnen horen – dit zijn allemaal uitdagende, niet-neutrale gedragingen.
2) Groepen: Grote hordes mensen die rondzwalken, passanten dwingen voor hen opzij te gaan, en naar elkaar roepen en schreeuwen – dit zijn allemaal vormen van uitdagend, niet-neutraal gedrag.
3) Intoxicatie: Dronkaards en mensen die zich onder invloed van drugs chaotisch gedragen, vaak met dreiging van geweld. Overgeven en in het openbaar urineren. Hysterisch, ongecontroleerd gedrag.
4) Afval: Mensen die hun rotzooi overal op de grond laten vallen, vaak midden op straat. Ook het willekeurig uitspugen van kauwgom en het rondstrooien van sigarettenpeuken.
5) Dieren: Mensen die hun hond op straat uitlaten, of los laten lopen. Veel mensen hebben, om diverse redenen, een hekel aan honden. Waarom zou hen een onaangename confrontatie met een hond opgedrongen worden?
6) Mensen op straat: Bedelaars, Straatnieuws verkopers, straatwervers voor liefdadigheidsinstellingen, enqueteurs voor marketingbedrijven, religieuze predikanten – de activiteiten van deze mensen vormen een ernstige overschrijding van neutraliteit en zouden verboden moeten worden.
Meritocratie is niet dogmatisch. Het heeft ten doel een kernbenadering te gebruiken die vergelijkbaar is met de wetenschappelijke methode, ofwel hypotheses worden voorgesteld en dan uitgeprobeerd. Als ze succesvol blijken worden ze behouden en verfijnd om ze nog beter te maken; als ze falen dan worden ze verworpen en wordt iets anders uitgeprobeerd. Dit is een op bewijs gebaseerde benadering, in plaats van een "morele" benadering. Zo zijn er vele moralisten die elke poging om drugs te legaliseren hekelen.
De meritocratische benadering zou de aandacht richten op het belangrijkste bewijs dat op dit gebied verzameld is. Tussen 1919 en 1933 voerde Amerika het "Nobele Experiment" uit, beter bekend als de Drooglegging, op aandringen van de moralistische matigingsbeweging. Amerika maakte de verkoop van 's werelds meest gebruikte drug – alcohol – illegaal. Het resultaat was een ramp. Het leidde tot drinkhollen en "speakeasies", criminaliseerde vele gewone burgers en het gaf de maffia en andere gangsters een geweldige boost. De Drooglegging faalde toen en faalt vandaag de dag waar het op andere drugs aankomt. We kunnen niet toestaan dat moralisten hun bekrompen visie aan alle andere mensen opdringen.
Drugs moeten worden gelegaliseerd, zodat ze vervaardigd kunnen worden door bedrijven die garant staan voor de juiste kwaliteit, zuiverheid en consistentie van het product – in tegenstelling tot de huidige puinhoop waar niemand zeker weet wat hij binnenkrijgt als hij illegale drugs gebruikt. Gangsters zouden geen bron van inkomsten meer hebben, de "ondergrondse" illegale economie zou ondermijnd worden, en over de drugs zelf zou belasting geheven worden, net als bij alcohol en sigaretten, voor het welzijn van de belastingbetalers. Zou de legalisatie van drugs 10 jaar later voor ernstige problemen hebben gezorgd, dan zou het beleid verworpen worden en iets anders uitgeprobeerd worden. Waar het om gaat is dat bewijs – niet moralisten – gebruikt moet worden om over het juiste beleid te beslissen.
Wat we hier hebben gepresenteerd zijn slechts suggesties en hypothesen. We vinden het prima als mensen erover willen debatteren, ze in twijfel trekken, of verfijningen en verbeteringen voorstellen. Dat is hoe een goede regering zou moeten functioneren, niet een bevoorrechte elite in Washington (of Den Haag) die tegen iedereen predikt over "goed" en "verkeerd". We weten al wat ze goed vinden – alles dat meer geld hun portemonnee in sluist; en "verkeerd" – alles dat hun dominantie ondermijnt.
Stel dat je de snelste sprinter bent en net je plaats hebt ingenomen bij de startlijn voor de belangrijkste wedstrijd van je leven. Je kijkt vooruit op de baan en ziet daar een dikke vent in net pak vijf meter van de finish. Je klaagt bij de organisator, maar hij zegt dat je je met je eigen zaken moet bemoeien en je op je eigen sprint moet concentreren. Je vraagt je af of het een of andere bizarre grap is, en verzekert jezelf ervan dat het straks wel duidelijk zal worden. Het startsignaal klinkt en je begint te rennen, sneller dan je ooit eerder hebt gedaan, maar hoe goed je ook bent, je zult nooit de dikzak verslaan die puffend en hijgend naar de finish waggelt.
Dik Trom wint de gouden medaille, en ontvangt de bewondering van het publiek. Twee aantrekkelijke blondines hangen om zijn nek. Iedereen vertelt hem hoe fantastisch hij is. Hij antwoordt dat hij het allemaal te danken heeft aan God en zijn liefdevolle familie die voor hem een plek in de beste privéscholen heeft gekocht en een miljoen euro heeft betaald om hem vijf meter van de finish te laten vertrekken. Het publiek juicht en eist dat de ouders van de winnaar ook op het podium plaatsnemen, naast hun briljante zoon. Een journalist vraagt vader, moeder en zoon wat ze denken van de atleet die een wereldrecord had gebroken maar toch op de tweede plaats geëindigd was. Ze halen gelijktijdig hun schouders op, "Wel, hij maakt geen deel uit van onze familie, dus wat zou het?" Het publiek, vol gelijkgestemde families, geeft hierop een staande ovatie. "Als wij toch eens als hen konden zijn," verzuchten ze. De wereldrecordhouder gaat terug naar zijn rijtjeshuis en saaie werk. Zijn collega's noemen hem een verliezer, en keren hem de rug toe.
Welkom in de anti-meritocratische wereld, deze wereld. Wat ga je er aan doen? Blijf je toekijken terwijl vriendjespolitiek, nepotisme, de juiste stropdas, de juiste privéclub, de juiste universiteit, het juiste geheime genootschap, de juiste godsdienst en de juiste stamboom de waarde van verdiensten teniet doen zodat hun bevoorrechte nageslacht in weelde kan leven ten koste van jou? Het is tijd om de samenzwering in de kiem te smoren. Verbreek alle mechanismes waarmee elite groeperingen de mogelijkheid krijgen om het systeem in hun voordeel te manipuleren en mensen te beboeten die niet tot hun verraderlijke kliek behoren.
De Meritocratische Partij wil ervoor zorgen dat iedereen de Wedstrijd van het Leven zoveel mogelijk vanaf hetzelfde startpunt kan beginnen. Dan zullen we zien wie werkelijk de snelste renners zijn; wie de medailles verdienen, wie de bewondering en beloningen verdienen. Op dit moment weegt wie je kent (nepotisme en vriendjespolitiek) veel zwaarder dan wat je weet (merites). Hoe vaak horen we niet de mantra, "Netwerken is de snelste manier om de ladder naar succes te bestijgen." Meritocratie duwt deze ladder omver. Vanaf nu is aantoonbaar talent, niet je sociale netwerk, de snelste manier om in het leven vooruit te komen.
"De mensen zijn zo waanzinnig, dat als je niet waanzinnig bent, dat een andere vorm van waanzinnigheid zou zijn." ~ Pascal
"Ik vraag me af of er onder de gehele mensheid één iemand gevonden kan worden die geheel vrij is van elke vorm van krankzinnigheid. Volgens mij bestaan er enkel verschillen in de mate ervan." ~ Erusmus
"Wanneer ik me een volmaakte lezer voorstel, beeld ik mij telkens een monster van moed en nieuwsgierigheid in, en ook iets soepels, dollend, voorzichtig, een geboren avonturier en ontdekker." ~ Nietzsche
Denk je dat je een eerlijke kans van slagen hebt? Denk je dat de beste functies ook voor jou beschikbaar zijn, en je enkel voldoende talent moet hebben om ervoor aangenomen te worden? Denk nog eens. De gemeenschap is opgebouwd rondom een systematische ontkenning van gelijke kansen aan de overgrote meerderheid van de burgers. Tegen mensen met een arbeidersachtergrond wordt onophoudelijk gediscrimineerd zodat de midden- en bovenklasse de beste banen kunnen behouden. Het onbekwame kind van rijke ouders heeft een drastisch beter leven dan het meest getalenteerde kind uit een rijtjeshuis.
De ironie is dat de meeste arbeiders meewerken aan hun eigen onderwerping. Ze zijn de belachelijke mythe gaan geloven dat het enige dat hen tegenhoudt hun eigen motivatie is. Er wordt hen een aantal voorbeelden voorgehouden van mensen uit de arbeidersklasse die succes hebben bereikt, en ze concluderen dat het systeem prima functioneert. Ze hebben de mentaliteit van deelnemers van de Nationale Loterij. "Jij zou de winnaar kunnen zijn," stelt de marketing slagzin, en miljoenen arbeiders rennen plichtsgetrouw naar buiten om kaartjes te gaan kopen. Het gaat hun bevattingsvermogen te buiten dat hoewel jij inderdaad de winnaar zou kunnen zijn, het vrijwel zeker is dat je het niet zult zijn. Elke week weer trappen ze in dezelfde truc. Ze betalen belasting voor hun dwaasheid, voor hun escapistische fantasieën, voor hun onvermogen om de basis van statistieken te begrijpen. Degenen in machtsposities houden hun dominantie niet met domheid in stand. Ze gebruiken verfijnde, en niet zo verfijnde, psychologische wapens om de massa te misleiden. Het is een van hun strategieën om een aantal fortuinlijke arbeiders te laten slagen. "Jij zou het kunnen zijn," fluisteren ze als de Sirenen. Maar net als bij de Loterij zal dat niet het geval zijn.
Het is tijd om te ontwaken. Tijd om het spel te zien voor wat het is. Tijd om te begrijpen wat er werkelijk gaande is. De arbeidersklasse is als de hulpeloze mensen in The Matrix, zichzelf vrij wanend maar feitelijk opgesloten in de ergste soort gevangenis. De kunstmatige intelligentie die The Matrix bestuurde wist precies wat vereist was om de slachtoffers te misleiden. De bestuurder staat hier voor de midden- en bovenklasse. Zij zijn de marionettenspelers, de illusionisten, de grote misleiders.
Sinds het begin van de beschaving is er al sprake van een wereldwijde samenzwering, en de aard ervan is altijd hetzelfde. De samenzweerders zijn de rijken en machthebbers, en hun doel, hun enige doel, is hun rijkdom en macht voor altijd in stand te houden. Slechts in de zeldzaamste gevallen, wanneer hun haat jegens het volk, hun hebzucht en afgunst extreme proporties hebben aangenomen (zoals in het Frankrijk van 1789 en Rusland van 1917) komen ze ten val. Staan ze op het punt om opnieuw ten val te komen? De rijkdom van sommige individuen is walgelijk, en hun opzichtige en arrogante koopgedrag is een constante provocatie waarop ze als de tijd rijp is een passende reactie zullen krijgen.
De Meritocratische Partij pleit voor één regel: dat mensen geheel op basis van hun eigen verdiensten worden beoordeeld en niet die van hun ouders of andere personen of groepen waarmee ze verbonden mogen zijn. De Familie is de anti-meritocratische institutie bij uitstek, aangezien het enkel geeft om de eigen behoeften ongeacht de objectieve verdienstelijkheid van de familieleden. Ouders van onbekwame kinderen denken dat ze hun taak perfect hebben verricht als ze voor hun onverdienstelijke nageslacht een fantastische baan en luxe leven hebben gewaarborgd. Hun "volbrenging" is dat ze de doeleinden van de Staat enorm hebben geschaad, ervoor hebben gezorgd dat incompetentie in de samenleving kan wortelen, en ze hebben verzekerd dat onze natie onder allerlei ellende te lijden zal hebben.
Ouders die langer zijn dan gemiddeld hebben in het algemeen kinderen die korter zijn dan zij zelf. Kortere ouders hebben meestal kinderen die langer zijn dan zij zelf. Geniale ouders hebben doorgaans minder intelligent nageslacht. Dwaze ouders hebben vaak intelligentere kinderen. Gokkers die het ene na het andere spel winnen, verliezen uiteindelijk hun geld weer. En gokkers die het ene spel na het andere verliezen zouden, als ze door konden blijven spelen, het verlies uiteindelijk weer terug winnen. Ziehier de grote stabiliserende kracht van de natuur: terugkeer naar het gemiddelde. Zonder deze kracht zouden er vele reuzen en dwergen zijn, mensen met de intelligentie van goden en anderen met de intelligentie van een goudvis. Gokkers die "geluk" hebben zouden de rijkdom van hele naties winnen, en verliezers zouden, als ze het spel konden blijven spelen, de staatsschuld vergroten. Zonder terugkeer naar het gemiddelde zou een stabiele gemeenschap desintegreren.
Waar je de terugkeer naar het gemiddelde ziet worden gedwarsboomd, kun je wachten op problemen. Er is één gebied waarop terugkeer naar het gemiddelde in een duizelingwekkende mate wordt getrotseerd: rijkdom. De rijken worden alsmaar rijker, en niets dat hen ooit beteugelt. Zo zijn er ook miljarden armen op Aarde die nooit enige noemenswaardige rijkdom zullen vergaren.
Hoe kan zo'n oneerlijke verdeling van rijkdom zijn ontstaan? Hoe kan het zo meedogenloos in stand worden gehouden? Het lijkt tegen alle logica in te druisen. En toch is het geen mysterie. In elk eerlijke systeem vindt terugkeer naar het gemiddelde altijd plaats. Wanneer te zien is dat er geen sprake is van terugkeer naar het gemiddelde, beschik je over bewijs dat er mechanismes geïmplementeerd zijn die een eerlijke uitkomst voorkomen. Kapitalistische democratie, met het gezin als de hoeksteen van de samenleving (in plaats van "gezin" kan ook gesproken worden van nepotisme en vriendjespolitiek), is het middel dat in het Westen wordt toegepast om oneerlijkheid voort te zetten. Meritocratie is het tegengif. In een meritocratische samenleving zal elke familie aandacht krijgen en gewaardeerd worden. Terugkeer naar het gemiddelde garandeert dit. Er zullen geen grote dynastieën zijn die eeuwenlang over macht, rijkdom en invloed beschikken. Wil jij niet ook een kans krijgen, op basis van je verdiensten?
Als rijkdom kon worden uitgedrukt in lengte dan zouden de meesten van ons de grootte hebben van mieren, terwijl de superrijken zo hoog als bergen zouden zijn. Denk je dat dat gezond is? Als mier zou je je de grootte van de superrijken niet eens voor kunnen stellen. En zij zouden het niet door hebben als ze op je gingen staan en je zouden pletten. En weet je diep van binnen niet al lang dat je onzichtbaar bent voor de superrijken? Ze geven geen fluit om je. Wat hen betreft, besta je niet eens. Zoals wij mieren alleen opmerken wanneer ze op een warme dag over onze hand kruipen, zo is het ook met de superrijken en ons.
Vergeet niet dat ze hun huidige positie niet hebben bereikt door middel van talent. Ze zijn de begunstigden van een vals systeem. Jij, die meespeelt, steunt de voortzetting ervan. Wijze raad: speel niet langer mee!
Stel je een superrijk persoon voor die een luxe restaurant binnengaat. Niemand kijkt naar hem. Niemand geeft blijk van zijn aanwezigheid. Niemand neemt zijn jas aan. Niemand begeleid hem naar een vrije tafel. Niemand biedt hem iets te drinken aan. Niemand geeft hem de menukaart. Niemand bedient hem. Als niemand iets voor hem doet, is zijn rijkdom waardeloos. Rijkdom is een illusie die we waar maken, die we tastbaar maken. Rijkdom is niets anders dan een regeling tussen mensen. De essentie van deze regeling is dat arme mensen accepteren dat het hen ontbreekt aan deze denkbeeldige substantie (geld). Ze bevestigen dat de rijken het hen kunnen leveren, en vol enthousiasme streven ze ernaar zodat ze minder "gebrekig" zullen zijn. Maar het hele systeem is enkel een uitgebreide aaneenschakeling van transacties in een gefantaseerde munteenheid. De regeling kan verbroken worden wanneer voldoende mensen ervoor kiezen het te verzaken. De oud-Griekse filosoof Diogenes, de beroemdste van de school der cynici, hekelde rijkdom. In een wereld van Diogenessen zou de illusie van rijkdom in het niets oplossen.
Maar de begunstigden van de geldregeling – de rijken – doen alles in hun vermogen om de illusie in stand te houden. Ze zijn de Tovenaars van Oz, en ze zullen niemand achter het gordijn laten kijken. Als jij de regeling zou verwerpen, zouden ze niet van jou verschillen. Dus geef niemand anders de schuld van jouw armoede en hun rijkdom. Als je ervoor kiest je in te schrijven voor een regeling waarin jij gegarandeerd een ondergeschikte rol zult spelen, wat heb je dan voor recht om te klagen? De rijken hebben gelijk dat jij een verliezer en een mislukking bent, want enkel een dwaas schrijft zich in om een slaaf te zijn wanneer hij ten allen tijde ook voor vrijheid kan kiezen.
Je moet de geldregeling enkel accepteren als ook jij een eerlijk aandeel ontvangt. Het is bekend dat de grote meerderheid van alle activa, waar ook ter wereld, wordt bestuurd door een klein percentage van de bevolking. Waarom bedelen om een paar kruimels? Kies voor een nieuw systeem. Steun de Meritocratische Partij.
Wil je weten wat het geheim is achter de duizelingwekkende inkomstenstijging van bestuursvoorzitters, bedrijfsdirecteurs, advocaten, artsen en andere "professionals"?
Ze maken gebruik van een concept genaamd "benchmarking". Elke werkgever wil de meest getalenteerde werknemers, dus om te zorgen dat ze hun aandeel van de besten krijgen, beloven ze sollicitanten een salaris in het hogere kwartiel (of, nog agressiever, in het hogere deciel).
Hoe weet je wat het hogere kwartiel salaris is? Je bepaalt wat voor salaris je concurrenten uitbetalen. Je past je salarissen hier vervolgens op aan, maar uiteraard doen je concurrenten precies hetzelfde. Als nu alle bedrijven een salaris in het hogere kwartiel beloven, dan staat één ding vast: de salarissen zullen continu blijven stijgen (of totdat de bedrijven failliet gaan!). Wat precies een hoger kwartiel salaris is wordt voortdurend naar boven bijgesteld (NOOIT naar beneden). Geen enkel bedrijf zal ooit anti-benchmarking toepassen: "Kom voor ons werken voor veel minder geld dan je van onze concurrenten zou krijgen!" Dat zou nooit werken, of wel?
Het bijzondere aan benchmarking is dat het op geen enkele manier gerelateerd is aan beloning op basis van prestatie. Stel je voor dat alle bedrijven hun bestuursleden precies hetzelfde salaris zouden geven en alles daarboven verdiend zou moeten worden met prestaties die aantoonbaar beter zijn dan die van de competitie. Dan zouden alleen de allerbesten het hogere kwartiel salaris verdienen. Het hogere kwartiel zou dan bepaald worden door wedijverende PRESTATIE - met andere woorden, het zou op merites zijn gebaseerd.
Met benchmarking wordt het hogere kwartiel niet bepaald door de geleverde prestaties maar simpelweg door wat alle anderen bereid zijn te betalen. Dankzij benchmarking zou een bedrijf dat rampzalig presteert toch de beste salarissen uit kunnen betalen. Hoe verbetert zo'n bedrijf haar prestaties? Als ze hun huidige slecht presterende directieleden zouden ontslaan, dan zullen hun vervangers ongetwijfeld een nog hoger salaris ontvangen. Dus nog voor ze begonnen zijn, zouden ze de kosten voor hun bedrijf verhoogd hebben, en het dus nog moeilijker gemaakt hebben om winst te draaien. Wat gebeurt er als de nieuwe werknemers net zo slecht zijn als het vorige team? Het bedrijf zal falen of opgekocht worden door een concurrent, maar nooit zal slechte prestatie resulteren in een lager benchmark salaris.
Benchmarking is 's werelds enige perpetuum mobile, en blijft alleen maar omhoog gaan, de zwaartekracht tartend.
Elk bedrijf zit gevangen in deze spiraal en moet haar elite werknemers steeds meer betalen. Geen bedrijf biedt ooit minder. En als de prestaties achter blijven, dan kan het bedrijf alleen maar winstgevend blijven door de kostenbasis aan te pakken. Wat betekent dat in de praktijk? - het niet-elite personeel minder uitbetalen!! Zoals er onophoudelijke druk is om de elite meer te betalen, zo is er onophoudelijke druk om de gewone werknemers minder te betalen. Hoe minder belangrijk je bent, hoe meer neerwaartse druk op je inkomsten wordt uitgeoefend. Als je makkelijk te vervangen bent, heb je geen onderhandelingsvermogen en zul je moeten accepteren wat je gegeven wordt.
De wereld volgt daarom dit patroon: aan degene die veel bezit wordt nog meer gegeven; aan degene die weinig heeft wordt nog minder gegeven.
Dat hebben we aan benchmarking te danken. Het heeft maar één uitwerking. Het creëert een superrijke elite en een enorme massa van zeer arme mensen. Benchmarking staat los van verdienstelijkheid en prestatie; het is enkel gebaseerd op een netwerk van "professionals" die er allemaal mee instemmen (ten behoeve van wederzijds voordeel) om elkaar meer uit te betalen. Dit is een typisch voorbeeld van een samenzwering van gelijkgestemde mensen van vergelijkbare achtergrond, die met elkaar samenwerken om zichzelf van een beter leven te verzekeren en alle anderen een lagere levensstandaard te bezorgen. Zoals je ziet hoeven de samenzweerders hiervoor niet in een grote besloten ruimte bijeen te komen en uitgebreide plannen te smeden. De samenzwering ontwikkelt zich helemaal vanzelf. Een concept wordt geïntroduceerd - benchmarking - en de elite doorziet meteen de gevolgtrekkingen van het concept, met als gevolg dat ze het allemaal overnemen.
Het grootste deel van de Oude Wereldorde's samenzwering tegen de wereld vindt plaats op dit niveau. Alle innovaties die de elite blijken te verrijken worden snel geïmplementeerd; aan alle innovaties die de macht en rijkdom van de elite verminderen wordt maximale weerstand geboden door middel van lobbyisten (evenals omkoperij en corruptie). Wat is de onvermijdelijke consequentie van het implementeren van pro-elite beleid en weerstand bieden tegen anti-elite maatregelen? - de Oude Wereldorde wordt steeds rijker, en alsmaar machtiger.
Dat is de wereld waar we nu in leven. Niemand in machtspositie doet ook maar iets om de elite een halt toe te roepen.
Zie toch eens hoe sluw de elite is. Ze willen niet beoordeeld worden op basis van prestatie, want dat varieert enorm van jaar tot jaar. Op benchmarking kun je daarentegen altijd rekenen, aangezien het alsmaar omhoog gaat. Terwijl vele werknemers in de huidige financiële crisis een loonstop moesten accepteren, of zelfs loonsverlaging, zijn de salarissen van de elite blijven stijgen.
Het maakt niet uit of de economie omhoog of omlaag gaat, het staat vast dat de salarissen van de elite alleen maar omhoog gaan, altijd indruisend tegen de natuurlijke wet van terugkeer tot het gemiddelde.
De leden van de elite beweren altijd hard te werken (hoewel ze zich meestal op het golfveld bevinden) en daarom recht hebben op enorme beloningen. Maar de hardst-werkende mensen zijn zonder uitzondering de wetenschappers, wiskundigen, filosofen, auteurs en kunstenaars - waarvan velen maar een hongerloon verdienen vergeleken met de elite. Terwijl sommige mensen enkel tot hard werken gemotiveerd worden door hebzucht en een verlangen naar macht (de elite), worden degenen die echt hard werken uitsluitend gemotiveerd door liefde. Maar weinig mensen werken zo hard als Nietzsche dat deed, en toch leefde hij heel bescheiden. Hij zei: "Zeldzaam is hij die liever sterft dan zijn werk zonder genoegen te verrichten."
Nietzscheaans genoegen vormt de sleutel voor een gezonde, productieve wereld. Liefde, niet hebzucht, zou inzet moeten motiveren. Hebzucht zou, voor zover mogelijk, moeten worden verbannen, en de paden van de hebzuchtige elite van zoveel mogelijk obstakels moeten worden voorzien.
Alleen de Meritocratische Partij streeft ernaar de elite en al hun corrupte, zelfzuchtige activiteiten voor eens en voor altijd een halt toe te roepen. Benchmarken zou illegaal verklaard worden omdat het anti-meritocratisch is. Alleen aantoonbare prestaties – een op merites gebaseerd criterium - zouden het mogelijk maken om een hoger salaris te verdienen. Voor zover mogelijk zouden alle professionals in een vergelijkbare groep hetzelfde basale salaris moeten ontvangen; een maatregel die specifiek ten doel heeft een einde te maken aan de vetpot van het benchmarking.